Сепак, постојат работи што ги прават дури и најискусните актери да се чувствуваат непријатно или исплашено. Ваквите ситуации честопати бараат силна емоционална изложеност и интимност пред камерите. За некои актери, ваквите моменти се најтешкиот дел од работата.
За Адам Сандлер тоа е - плачење пред камера. Иако многу актери прибегнуваат кон техники или вештачки солзи, Сандлер ги смета сцените што бараат ридање особено непријатни затоа што, како што признава, речиси никогаш не плаче во реалниот живот, објавува списанието Far Out. Сценаријата што го замолуваат емоционално да се „распадне“ кај него предизвикуваат силно чувство на нелагодност. Токму затоа ги доживува ваквите сцени како голем личен предизвик.
„Едноставно не сум тип што плаче“
Сандлер зборуваше за темата во интервју за The Hollywood Reporter. „Кога ќе го видите вашиот лик како неконтролирано плаче во сценариото, си мислите: „Е*и се“. Тоа не ме прави среќен. Во реалниот живот мислам дека еднаш плачев - едноставно не сум тип што плаче“, сподели тој. Сепак, тој е свесен дека добриот актер мора да покаже емоции на екранот.
Зборувајќи за својот последен филм „Џеј Кели“, Сандлер призна дека претходно го вознемирувала помислата на сцени со плачење. „Имаше три или четири такви сцени во тој филм“, рече тој, додавајќи дека една недела претходно размислувал: „„Проклетата среда ќе биде ужасна. Ќе ги разочарам сите. Како, по ѓаволите, ќе плачам?““
Филмот, во режија на Ноа Баумбах, со Џорџ Клуни и Лора Дерн во главните улоги, покажа дека Сандлер успеал да го надмине тој страв, а неговата изведба му донесе очекувања за награди, вклучително и „Златен глобус“.
